“ผมให้คุณวิเคราะห์ข้อมูล ไม่ใช่แค่สร้างเครื่องมือวิเคราะห์ข้อมูล”

เคยเจอประโยคนี้ไหมครับ?

ผมโดนมาแล้ว อึ้งและเจ็บจี๊ด T_T

ประโยคที่ทวีความเจ็บจี๊ดคือ

“ถ้าคุณคิดจะทำแค่นี้ ผมไปจ้างโปรแกรมเมอร์เก่งๆดีกว่าไหม!”

8013819_s.jpg

เรื่องราวมีอยู่ว่า…

ผู้บริหารท่านนึงให้ผมวิเคราะห์ข้อมูลการขาย

โจทย์ที่ได้รับคือ

“ช่วยดูข้อมูลให้หน่อยว่า “เห็น” อะไรบ้าง?”

สั้นๆแค่นี้

แล้วเดินจากไปอย่างองอาจ

ปล่อยผมยืนงงอยู่ตรงนั้น…

สิ่งที่ผมส่งกลับไปให้คือ ไฟล์เอ็กเซลที่มีแดชบอร์ด พร้อมด้วยตารางอีกหลายตาราง

ผลลัพธ์ที่ได้รับก็คือ 2 ประโยคที่ทำให้ผมเจ็บจี๊ดนั่นล่ะครับ T_T

สารภาพตามตรงว่า ผมโกรธมาก แจกผักชนิดหนึ่งและสัตว์เลื้อยคลานให้ผู้บริหารท่านนั้นจำนวนนับไม่ถ้วน…

หลังจากกองทัพสัตว์เลื้อยคลานกินผักหมดแล้ว ผมนั่งลงคิดแบบเป็นกลางว่า

“ทำไมถึงโดนด่า(วะ)?”

หยิบไฟล์มาดูอีกครั้ง ทำหัวสมองให้ว่างเปล่า เสมือนว่าไม่เคยเห็นข้อมูล ไม่เคยเห็นรีพอร์ตนี้มาก่อน แล้วดูว่า”ได้”อะไรจากรีพอร์ตนี้บ้าง

คำถามแรกที่แว่บเข้ามาในหัวคือ

“ต้องเริ่มดูจากตรงไหน?”

ฟังดูเหมือนเป็นคำถามสิ้นคิด เหมือนเป็นตลกร้าย แต่นั่นคือสิ่งแรกที่แว่บเข้ามาจริงๆ

คำถามเริ่มพรั่งพรูโดยไม่ทันตั้งตัว

“ตกลงกราฟนี้บอกว่าตัวเลขดีหรือไม่ดี?

“ส่งมาให้ตั้ง 20 กราฟ กราฟไหนสำคัญที่สุด?”

“ทำไมข้อมูลสำคัญที่สุดถึงไปอยู่ตอนเกือบสุดท้าย?”

และคำถามอื่นๆอีกมากมาย ที่มองไม่เห็นในมุมของ “คนทำ”

แต่ถ้าเปิดใจให้กว้างจะมองเห็นคำถามมากมายในมุมของ “คนอ่าน”

ผมเริ่มเข้าใจโจทย์สั้นๆที่ว่า “ช่วยดูข้อมูลให้หน่อยว่า “เห็น” อะไรบ้าง?” มากขึ้น

นั่นคือการ “ย่อย” สิ่งที่เรา “เห็น” ออกมา เสมือนว่าให้คนอ่านที่ไม่รู้อะไรเลยเข้าใจสิ่งทีเราต้องการสื่อ

“ลำดับ” หรือการเรียบเรียงคือสิ่งสำคัญมาก ควรเรียงจากมากไปหาน้อย ตามความสำคัญของ “ประเด็น”

ไม่ใช่เรียงลำดับตามสิ่งที่เคยทำตามๆกันมา และละไว้ในฐานที่(ไม่)เข้าใจ

สิ่งสำคัญที่สุดที่พลาดไปคือ

ไม่ได้สรุปว่า “เห็น” อะไร เพราะใส่ทุกอย่างลงไปในนั้น!

คิดว่าถามอะไรก็ตอบได้ทั้งหมด เพราะใส่คำตอบไปหมดแล้ว

จนโดนเบี่ยงเบนให้โฟกัสที่ “วิธีการ” มากกว่า “เป้าหมาย”

 ผมคิด(เอาเอง)ว่า นี่คือจุดตายของคน(เริ่ม)เก่งเอ็กเซล

 .

อ่านถึงตรงนี้แล้ว

ลองทำใจให้เป็นกลาง แล้วถามตัวเองว่า

ตอนนี้มีงานอะไรที่เรา “สร้างเครื่องมือ” แต่ไม่ได้ “วิเคราะห์” หรือเปล่า?

ถ้ามี..  ยังมีเวลาที่จะแก้ก่อนส่ง นะครับ ^_^

.

จริงๆแล้ว บทสนทนาระหว่างผมกับผูบริหารท่านนั้นยังไม่จบครับ มีต่อนิดหน่อยว่า

“ผมเชื่อว่าคุณมีศักยภาพมากกว่านี้ เหลืออีกนิดเดียว พยายามเข้า”

พร้อมกับตบไหล่ขวาเบาๆ แล้วจากไปอย่างองอาจ..

นี่มัน ตบหัว(ซะทิ่ม)แล้วลูบหลังนี่หว่า ^__^

 ป.ล. ผมเขียนบทความนี้เพื่อเตือนตัวเองครับ

.

หากคุณชอบบทความแนวนี้ สามารถอัพเดตบทความใหม่ๆโดยคลิก Like เฟสบุ๊คแฟนเพจ วิศวกรรีพอร์ต หรือคลิก ที่นี่

อย่าลืมแชร์ให้เพื่อนอ่าน เพื่อเป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะครับ ^_^