โพสต์นี้ผมตั้งใจเขียนรีวิวถึงหนังสือเล่มนึง แต่อาจเขียนในมุมที่ไม่ค่อยเป็นบวกเท่าไร
คือผมเป็นแฟนตัวยงหนังสือของนักเขียนท่านนึง แต่อ่านงานล่าสุดแล้วรู้สึกผิดหวัง
คือผมคิดว่าเค้าน่าจะใช้ AI ช่วยเขียน บางช่วงอ่านแล้วดูแปลก ๆ คล้ายไม่ใช่สำนวนภาษาไทย
เดาว่าอาจให้ AI ช่วยแปลมาจากภาษาอื่น
หรือบางตอนอ่านแล้วรู้สึกไม่ลื่นไหล คล้ายไม่ใส่ใจคุณภาพอย่างที่นักเขียนควรจะทำ
และมีอีกหลายจุดที่ผมรู้สึกไม่พอใจ
ผมดราฟต์บทความนี้ไว้ช่วงเย็น กะจะเขียนต่อตอนเช้าแล้วโพสต์เลย
คืนนั้นผมรู้สึกแปลก ๆ กังวล กระสับกระส่าย นอนไม่หลับ
ก็เลยถามตัวเองว่าเป็นอะไร สรุปคือไม่สบายใจ
ใช่, ไม่สบายใจกับบทความนั้น
รู้สึกว่าถ้าโพสต์ไปคงมีเรื่องดรามา
ผมเลยถามตัวเองว่า “จะเขียนบทความนั้นทำไม?”
คำตอบตอนแรกคือ “เขียนเพื่อบันทึกความทรงจำ”
“ถ้าความทรงจำไม่ดีแล้วจะบันทึกทำไม?” ผมถามตัวเองกลับ
ปกติแล้ว ผมจะเขียนรีวิวเฉพาะหนังสือที่ชอบ เล่มไหนไม่ชอบ อ่านแล้วก็จบ ไม่มาเสียเวลาเขียนรีวิว
(ผมไม่เคยรับเงินจากการเขียนรีวิวหนังสือ)
ถามตัวเองต่อว่า อยากเขียนเพื่อบันทึกความทรงจำจริง ๆ หรือ
คำตอบคือไม่ใช่
แล้วจะเขียนทำไม?
อาจเป็นเพราะความผิดหวังในตัวนักเขียน และอาจต้องการโชว์พาวว่าผมอ่านแล้วรู้นะว่าเค้าใช้ AI
มันคืออีโก้ของผมเองล้วน ๆ
และอีโก้นี้อาจนำมาซึ่งดรามาที่คาดไม่ถึง
ผมตัดสินใจไม่โพสต์บทความนั้น
พอคิดได้ รู้สึกโล่ง ความกระสับกระส่ายหายไปหมด …
จริง ๆ ควรจะปล่อยเหตุการณ์นี้ไป แต่ลึก ๆ ข้างในบอกว่าเหตุการณ์นี้น่าบันทึกกว่ารีวิวตอนแรกเสียอีก
ผมเป็นคน (บอกตัวเองให้) ชอบอ่านหนังสือ เมื่ออ่านเล่มใดจบ ตั้งใจจะเขียนรีวิว เหตุผลเพราะต้องการบันทึกสิ่งที่ได้จากการอ่าน
แต่การเขียนรีวิวก็มีต้นทุนเรื่องเวลา ดังนั้นจะเขียนเฉพาะเล่มที่ชอบ และจะเขียนในเชิงบวกเท่านั้น
อยากเล่าให้ฟังแค่นี้แหละ 🙂