วิศวกรรีพอร์ต

ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยความเบื่อหน่าย รู้สึกคล้ายวนไปมา หนังสือพูดถึงอู๋เหวย เล่าถึงพระพุทธเจ้า องคุลีมาล พระเจ้าอโศกมหาราช ขงจื่อ เล่าจื่อ ลื่อท่งปิน เล่าย้อนตรงนั้น กระโดดมาตรงนี้ กลับไปตรงโน้น ดูสับสนปนเป ที่ยังฝึนอ่านต่อ เพราะชอบสำนวนการเขียน เหมือนอ่านร้อยกรองในร้อยแก้ว แต่พออ่านถึงหน้า 223 ซึ่งอยู่ในบทสุดท้าย คล้ายเชื่อมต่อจุดเข้าด้วยกัน เหมือนกับว่าที่อ่านมาทั้งหมด เชื่อมต่อได้ด้วยข้อความเดียว

หลังอ่านหนังสือเล่มนี้จบ สิ่งที่ผมทำคือ เปิดเพลง Bohemian Rhapsody แล้วฟังแบบดื่มด่ำ จิ้มผักกับน้ำพริกแล้วละเลียดถึงรสชาติในปาก นึกย้อนถึงอาซ้อร้านโกปี๊หน้าปากซอยที่กำลังชงชาไทยดังกุก ๆ ๆ และอีกหลายอย่างที่ทำให้ตกอยู่ในห้วงคำนึง