ลูกชายผม ‘มาวิน’ เป็นเด็กติดแม่ แม่คืออันดับหนึ่งในดวงใจเสมอ แม้พ่อเป็นอันดับสอง แต่ก็เป็นอันดับสองที่โดนทิ้งห่างแบบไม่เห็นฝุ่น บางครั้งโดนปู่กับย่าแซงจนกลายเป็นอันดับสี่ด้วยซ้ำ แต่ช่วงหลัง ผมพบว่าพ่อเริ่มตีคู่ บางจังหวะมีแซงแม่นิด ๆ ตีคู่ได้เพราะมี “ไนโตร” และไนโตรที่ว่าคือ เลโก้ (Lego) ผมคิดว่าเลโก้คือกิจกรรมสานสัมพันธ์พ่อ-ลูก ด้วยเหตุผล 4 ข้อ [ 1. ใกล้ชิด (ที่ไม่ใช่ยาสีฟัน) ] เลโก้คือกิจกรรมที่ทำให้ผมใกล้ชิด เข้าใจ และอยู่ตรงนั้นกับลูก ผมเริ่มสอนมาวินต่อเลโก้ตั้งแต่สองขวบ จริง ๆ ใช้คำว่า ‘สอน’ ไม่ได้ ต้องใช้คำว่า ‘จับมือทำ’ ด้วยความที่มาวินยังเล็กมาก อ่านคู่มือเองไม่ได้ พ่อจึงต้องจับมือทำทั้งหมด การสอนเด็กเล็กต่อเลโก้ต้องใช้ความอดทนอย่างมาก เพราะเด็กจะไม่เข้าใจ ซ้าย-ขวา-หน้า-หลัง-บน-ล่าง รวมถึงแยกความแตกต่างของชิ้นส่วนต่าง ๆ ไม่ออก การต่อเลโก้ชุดนึงจึงใช้เวลานาน (อย่างต่ำหนึ่งชั่วโมง) และผมต้อง ‘อยู่’ กับลูกจริง ๆ คำว่า ‘อยู่’ คือเอาโทรศัพท์ไว้ไกลตัว มือและสายตาอยู่กับเค้า […]
Read more
