Book Review

ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยความเบื่อหน่าย รู้สึกคล้ายวนไปมา หนังสือพูดถึงอู๋เหวย เล่าถึงพระพุทธเจ้า องคุลีมาล พระเจ้าอโศกมหาราช ขงจื่อ เล่าจื่อ ลื่อท่งปิน เล่าย้อนตรงนั้น กระโดดมาตรงนี้ กลับไปตรงโน้น ดูสับสนปนเป ที่ยังฝึนอ่านต่อ เพราะชอบสำนวนการเขียน เหมือนอ่านร้อยกรองในร้อยแก้ว แต่พออ่านถึงหน้า 223 ซึ่งอยู่ในบทสุดท้าย คล้ายเชื่อมต่อจุดเข้าด้วยกัน เหมือนกับว่าที่อ่านมาทั้งหมด เชื่อมต่อได้ด้วยข้อความเดียว

หลังอ่านหนังสือเล่มนี้จบ สิ่งที่ผมทำคือ เปิดเพลง Bohemian Rhapsody แล้วฟังแบบดื่มด่ำ จิ้มผักกับน้ำพริกแล้วละเลียดถึงรสชาติในปาก นึกย้อนถึงอาซ้อร้านโกปี๊หน้าปากซอยที่กำลังชงชาไทยดังกุก ๆ ๆ และอีกหลายอย่างที่ทำให้ตกอยู่ในห้วงคำนึง

ดูเผิน ๆ เหมือนนิยายจีนกำลังภายใน แต่ไม่ใช่ ความจริงคือนิยายไซไฟ (Sci-Fi) ที่ใช้ฉากบู๊ลิ้ม ผมกำลังพูดถึงนิยายเรื่อง ‘สี่ภพ’ ที่เขียนโดยคุณวินทร์ เลียววาริณ นิยายเรื่องนี้มีที่มาที่น่าสนใจ คือเมื่อปี พ.ศ. 2545 คุณวินทร์เขียนบทความลงในมติชนสุดสัปดาห์ว่า ตอนนี้มีนิยายจีนกำลังภายในเรื่องใหม่ที่กำลังมาแรงในฮ่องกง

เราควรเขียนสรุปหนังสือยังไงดี? เขียนเป็นข้อ ๆ เขียนสรุปใจความสำคัญเขียนเฉพาะสิ่งที่ชอบ ผมเองก็ไม่เคยรู้หลักมาก่อน แต่หลังจากเขียนสรุปมาหลายสิบเล่ม คิดว่าเริ่มจับหลักได้ หลักที่ว่ามีอะไรบ้าง มาคุยกัน Note: ทั้งหมดนี้คือความคิดเห็นส่วนตัว อาจถูกหรือผิดในอีกมุมก็ได้ 🙂 [ 1. เขียนเหมือนเล่าให้เพื่อนฟัง ] การเขียนสรุปคล้ายตอบคำถามเพื่อนว่า “อ่านเล่มนี้แล้วเป็นไง เล่าให้ฟังหน่อย” แปลว่าเรามีเวลาสั้น ๆ อาจจะ 5-10 นาที เพื่อบอกว่าหนังสือเล่มนี้เขียนเกี่ยวกับอะไร หรือมีอะไรที่เด็ดดวง เขียนในสไตล์เล่าให้เพื่อนฟัง แล้วคิดตามว่าตรงนี้เพื่อนน่าจะสงสัยหรือเปล่า หรือถึงตรงนี้แล้วเพื่อนยังพยักหน้าอยู่หรือเปล่า ถ้าเพื่อนไม่พยักหน้า ใส่มุขตลกบ้างก็ได้ ถ้าไม่ตลกก็ตบเองซะเลยอย่าลืมพกฉาบไปด้วยนะ ผ่าง! 😄 [ 2. เขียนให้ตัวเราในอนาคตอ่าน ] การเขียนสรุปคือการทำโน้ตย่อ คำถาม: ทำโน้ตย่อให้ใคร? คำตอบ: ให้ตัวเราในอนาคต คิดซะว่าเขียนให้ตัวเองในอนาคตอ่าน ดังนั้นสิ่งที่รู้อยู่แล้วไม่จำเป็นต้องเขียน ไม่ต้องเขียนเนื้อหาสำคัญทั้งหมด เขียนเฉพาะสิ่งที่เพิ่งรู้ สิ่งที่ประทับใจ หรือมุมที่ไม่เคยมองมาก่อน อาจใส่ความคิดเห็นส่วนตัวเข้าไปด้วย เช่น ตรงนี้เห็นด้วย ตรงนี้ไม่เห็นด้วยตรงนี้คล้ายกับประสบการณ์ของเราตรงนี้เหมือนหรือขัดแย้งกับหนังสือเล่มอื่น เขียนแบบไม่ต้องเพอร์เฟกต์เพราะถ้าเอาเพอร์เฟกต์สุดท้ายจะไม่ได้เขียน […]

คำตอบมีเพียง 3 พยางค์คือ ลี-กวน-ยู คำถามคือ สิงคโปร์เปลี่ยนจากเกาะเล็ก ๆ ที่มีแต่ยุงกลายเป็นประเทศชั้นนำได้อย่างไร? เราได้ยินเรื่องราวของประเทศนี้บ่อยครั้ง แต่ครั้งนี้ผมได้อ่านหนังสือเรื่อง ‘สร้างชาติจากศูนย์’ ซึ่งเขียนโดยคุณวินทร์ เลียววาริณ อ่านแล้วรู้สึกว่ามีหลายอย่างที่ไม่เคยรู้ บางอย่างน่าสนใจ บางอย่างไม่เคยเห็นรายละเอียดลึกขนาดนี้มาก่อน ขอบันทึกสรุปไว้เป็นบทความนี้ครับ 🙂 [ 1. สิงคโปร์ไม่ได้อยากเป็นประเทศ ] หลังสงครามโลกครั้งที่สอง สิงคโปร์เป็นรัฐหนึ่งของมาเลเซีย แต่ด้วยปัญหาด้านเชื้อชาติและอื่น ๆ ทำให้วันที่ 9 สิงหาคม 1965 สิงคโปร์ถูกขับออกมา กลายเป็นประเทศ กลายเป็นเอกราชที่คาดไม่ถึง ลีกวนยู ผู้นำสิงคโปร์ตอนนั้นก็ไม่อยากเชื่อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ระหว่างให้สัมภาษณ์กับนักข่าว เขากล่าวว่า “ผมขอหยุดสักครู่ได้ไหม?” แล้วเขาก็นิ่งไปความรู้สึกท่วมท้นทำให้เขาน้ำตาซึม พูดต่อไม่ได้ “การจะเข้าใจสิงคโปร์ คุณต้องเริ่มจากเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้เรื่องนึงก่อน สิงคโปร์ไม่ควรจะดำรงอยู่ เราไม่มีฐาน พื้นที่ เงินทุน นี่เป็นเกาะเล็กนิดเดียว” [ 2. กุนซือของสิงคโปร์ ] แม้ลีกวนยูจะเป็นผู้นำที่เก่งกาจ แต่เขาไม่ใช่ซุปเปอร์แมน จึงต้องมีกุนซือ กุนซือคนหนึ่งของเขามีชื่อว่า […]

“ไม่มีอะไรจะสกัดแก่นแท้ของบุคคลได้เท่าบทสนทนา” หนังสือเล่มนี้สะท้อนประโยคข้างต้นได้เป็นอย่างดี เป็นการสัมภาษณ์คุณปลา-อัจฉรา บุรารักษ์ เจ้าของร้านอาหารsชื่อดัง โดยคุณนิ้วกลม นักเขียนผู้ผันตัวเป็นพิธีกร (ใช้คำว่า ร้านอาหารs เพราะมีหลายร้าน จึงต้องเติม s 🙂) ผมชอบที่หนังสือคงคำพูดคุณปลาไว้ทั้งหมด อ่านแล้วสัมผัสได้เลยว่าเธออินกับอาหารและใส่ใจรายละเอียดมากแค่ไหน [ ปลาสบ รู้ลึก รู้จริง ] “ค่อย ๆ เข้าใจว่ามันผ่านการลองผิดลองถูก ไม่รู้ว่าต้องจ้างเด็กกี่คน เชฟกี่คน วางครัวยังไง ก็ให้คนครัววาง คนครัวก็ไม่รู้ว่าเรามีเมนูอะไรบ้าง ร้านต้องเปิดแล้วทำไงดี ก็วาง ๆ ไปก่อน ทำไปก่อน สรุปพอเปิดร้าน อ้าว ทำไมเวียนหัวอย่างนี้วะ โพลว์ไม่ได้เลย เวลาครัวออกอาหาร พนักงานก็เดินขวางไปมา” ถ้าไม่ลุยงานเอง ไม่มีทางพูดได้อารมณ์แบบนี้แน่นอน 🙂 [ ปล่านแล้วตื่นเต้น ] ด้วยความที่ถอดคำพูดของคุณปลามาทั้งดุ้น การอ่านจึงให้อารมณ์เหมือนอยู่ในบทสนทนานั้น คล้ายกับเราเป็นคนสัมภาษณ์คุณปลา สิ่งที่อยากถาม สิ่งที่สงสัย คุณนิ้วกลมก็ถามให้หมด ราวกับมีโพยคำถามเราในมือ อ่านแล้วได้แรงหนุน ได้ไฟ ได้ไอเดียในการทำงาน […]

“หัดใช้ชีวิตให้ช้าลง หัดเป็นคนที่รอได้ อนุญาตให้ตัวเองมีความสุขตั้งแต่วันนี้” อ่านแล้วเหมือนโดนหมัดฮุค ผมกำลังพูดถึงหนังสือ “คำถามร้อยบาท กับ คำถามล้านบาท” ซึ่งเขียนโดยคุณรุตม์-อานนทวงศ์ มฤคพิทักษ์ เจ้าของเพจ Anontawong’s Musings เห็นชื่อหนังสือแวบแรก นึกถึงรายการเกมเศรษฐี พอพลิกอ่านจริง ๆ พบว่าไม่ใช่ เป็นการคุยเปิดมุมมองความคิด ความสุข และการใช้ชีวิต ในรูปแบบเล่าเรื่อง