ผมชอบคอร์สที่สอนเกินเวลา
เพราะรู้สึกว่าผู้สอน ‘แถม’
ยิ่งคอร์สที่เกินเวลาเยอะ ๆ ยิ่งรู้สึก ‘คุ้ม’

นั่นคือชุดความคิดสมัยเป็นผู้เรียน

แต่เมื่อเป็นผู้สอน พบว่าไม่ใช่

สมัยเป็นผู้สอนใหม่ ๆ ผมยังคงยึดชุดความคิดเดิม นั่นคือสอนเกินเวลา เพราะอยากให้ผู้เรียน ‘คุ้ม’ หรือถ่ายทอดเนื้อหาได้เยอะขึ้น

ยิ่งสไตล์การสอนของผมไม่มีกั๊ก ถาม 100 ตอบ 110
การสอนทุกครั้งจึงเกินเวลา บางครั้งล่าช้าเป็นชั่วโมง 😅

ผมคิด(เอง)ว่าผู้เรียนน่าจะชอบ แต่ผลจากการประเมินกลับไม่ใช่..

ผลประเมินบอกว่า เนื้อหาดี แต่วิทยากรไม่รักษาเวลา
และคอมเมนต์นี้ไม่ได้มีคนเดียว…

มีครั้งนึงผมรับงานวิทยากร คลาสนั้นผู้เรียนค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยมีใครยกมือถาม

เมื่อไม่มีใครถาม ผมจึงไม่ได้ตอบ กลายเป็นจบตรงเวลาเป๊ะ

ผมรู้สึกยังค้างคา อยากอธิบายเนื้อหาเพิ่ม แต่เมื่อผู้เรียนไม่ถาม จะตอบก็ใช่ที่

ปรากฏว่า ผลประเมินดีมาก!

“เนื้อหาแน่น ตอบโจทย์การทำงาน ควบคุมเวลาดีมาก”

และคอมเมนต์นี้ไม่ได้มีคนเดียว…

ผมจึงลองเลิกตรงเวลาอีกครั้ง ผลก็ออกมาคล้ายกัน

พูดง่าย ๆ คือ ผู้เรียนอยากให้เลิกตรงเวลามากกว่า ‘แถม’

ผมประหลาดใจในจุดนี้ สงสัยว่าทำไม แต่เมื่อผลออกมาเป็นเช่นนั้น ก็ต้องเป็นแบบนั้น

แล้ววันนึงก็พบความจริง

มีคลาสนึง ผมเลิกตรงเวลา กล่าวปิดคลาสเรียบร้อย ขณะกำลังเก็บของกลับบ้าน (อุปกรณ์เยอะ 😅) ก็พบว่าผู้เรียนส่วนใหญ่ยังไม่ลุก ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะและทำอะไรบางอย่าง

ใช่, เค้านั่งทำงานต่อ

การสอนของผมมักเกิดขึ้นในวันธรรมดา ซึ่งก็คือวันทำงาน

สำหรับบางคนแล้ว การมาอบรมไม่ได้แปลว่าไม่ต้องทำงาน
ตรงกันข้าม เค้ายังต้องทำงานและอบรมด้วย

ด้วยความที่ผมขอให้ทุกคนโฟกัส เวลาอบรมเค้าก็อยู่กับผม แต่พอถึงเวลาเบรก เค้าก็ต้องตอบเมล ตอบแชต ตอบข้อความ

พอเลิกอบรมปุ๊ป เค้าก็ต้องรีบเคลียร์งาน เพราะระหว่างที่อบรม งานก็มากองรอแล้ว

บางคนโดนนัดประชุมออนไลน์หลังอบรมก็มี

นั่นคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์ สิ่งที่เราคิด กับสิ่งที่คนอื่นคิด อาจเป็นคนละทางก็ได้
สิ่งสำคัญคือการให้เกียรติซึ่งกันและกัน

ถ้าเราให้เกียรติเวลาของผู้อื่น ผู้อื่นก็จะให้เกียรติเวลาของเรา

ตรงต่อเวลาคือสิ่งที่ต้องรักษา
แม้จะโดนโรคแทรกจากอะไรก็ตาม ต้องจบตรงเวลา และนั่นคือวิทยากรมืออาชีพ

ป.ล. ผมเขียนบทความนี้เพื่อเตือนตัวเองครับ 🙂