พอเข้ามาข้างใน ไม่เหมือนโรงงานเลย นึกว่ารีสอร์ต …

ด้วยเหตุผลส่วนตัว ผมไม่รับงานสอนที่ต่างจังหวัด ยิ่งจังหวัดไกล ๆ ยิ่งไม่ต้องพูด

แต่ครั้งนี้ทางไทยเบฟเชิญให้ไปสอนที่โรงงานกำแพงเพชร คราแรกผมปฏิเสธ แต่ทางไทยเบฟแจ้งว่า ถ้าผมไม่มา จะให้นักเรียนมาเรียนที่กรุงเทพฯ แทน

นึกภาพนักเรียนกว่าสิบชีวิตเดินทางไกล แถมต้องค้างคืน คงอ้างเหตุผลส่วนตัวไม่ได้แล้ว..

ผมพบตัวเองที่หน้าตึกอำนวยการของโรงงาน มองตรงไปเห็นดงป่าไผ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางตึก

อ่านไม่ผิดหรอก ดงป่าไผ่ตั้งอยู่ในตึก ล้อมรอบด้วยกระจก เป็นอะไรที่ไม่เคยเจอ แต่สวยมาก

มองไปข้างนอก เห็นแต่ต้นไม้สีเขียวโพลน ด้านซ้ายทำเป็นแผงโซลาร์ฟาร์ม แว่วเสียงนกเบา

ใช่, บรรยากาศเหมือนรีสอร์ต ไม่เหมือนโรงงานเลย 🙂

ห้องอบรมดูสวยและใหม่ ทราบมาว่าเพิ่งปรับปรุง และผมคือวิทยากรคนแรกที่ได้ใช้ห้องนี้

แหม่.. แอบเกร็งนิดนึง 😅

ที่ประใจไม่ใช่แค่สถานที่ แต่คือผู้คน ตั้งแต่แม่บ้านที่เตรียมอาหารเช้าให้ ทีมงาน HR (ที่นี่เรียกว่า HC) ที่คอยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ

“เมื่อคืนอาจารย์นอนได้ไหมคะ?”
“อาจารย์จะให้รถมารับกี่โมงคะ?”

และนักเรียนที่ตั้งใจมาก

ตอนแรกผมคาดว่าบรรยากาศการเรียนน่าจะเงียบ ๆ เพราะธรรมชาติของคนโรงงานมักสงวนท่าที ไม่ค่อยยกมือถาม

แต่ไม่ใช่ที่นี่…

ยกมือถามเยอะมาก พอคนที่หนึ่งยก คนที่สอง สาม สี่ ห้า ก็ตามมา บรรยากาศจึงดี

ผมเคยสอนให้กับโรงงานมาหลายที่ ที่นี่น่าจะดีสุด ไม่คิดฝันว่าจะได้เจอ ‘นักเรียนช้างเผือก’ ที่เมืองกำแพง 🙂

ขอบคุณคุณภู่และคุณมุกที่คอยประสานทุกอย่างให้ราบรื่น

ขอบคุณพี่ประธานและพี่ไพรวัลย์ ที่ขับรถรับ-ส่งจากกรุงเทพฯ

ขอบคุณคุณไผ่ คุณน็อต คุณจุ๋ม และนักเรียนทุกคนที่ยกมือถาม

ดีใจที่ได้มา และดีใจที่ได้เจอนักเรียนช้างเผือกทุกคนครับ 😊