“มาวินตื่นเดี๋ยวนี้นะ นี่มันสายแล้ว!”

เช้านี้ลูกชายผมงอแง ทำยังไงก็ไม่ยอมตื่น พ่อกับแม่ต้องรุมกันปลุก กว่าจะลุกได้เกือบมีดรามา

ขับรถออกมาพบว่ารถติด น่าจะเพราะเมื่อคืนฝนตกหนัก

รีบเปิดกูเกิลแมพว่าควรเลือกไปทางไหน ระหว่างเข้าทางด้านหน้าหรือด้านหลังโรงเรียน พบว่าทางด้านหน้ามีสีแดงเถือก

ผมจึงเลือกไปอีกทาง โดยวิ่งเข้าซอยด้านหลังโรงเรียน แม้จะอ้อมนิดนึง แต่น่าจะดีกว่าไปติดบนถนนใหญ่

แค่เลี้ยวซ้ายเข้าซอยก็พบว่าตัดสินใจผิด เพราะเห็นน้ำท่วมเป็นทางยาว

แอบหวังว่าน้ำน่าจะท่วมแค่ปากซอย ปรากฎว่าไม่ใช่ ยิ่งเข้าข้างใน ยิ่งท่วมสูง บางจุดเห็นคนเดินลุยน้ำสูงถึงเข่า

หงุดหงิดกับความเซ่อซ่าของตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าเมื่อคืนฝนตก ควรเลือกไปทางด้านหน้าแบบไม่ต้องถามกูเกิลแมพด้วยซ้ำ

มองไปข้างหน้าเห็นแต่น้ำ กลัวเครื่องจะดับ คิดลบไปร้อยแปด ในใจผมร้อนมาก

“พ่อครับ เราเหมือนขับอยู่บนสระว่ายน้ำเลย ว้าฮู้!” จู่ ๆ มาวินก็ร้องโพล่ง

คำพูดนั้นเหมือนโดนน้ำเย็นราด ผมกับลูกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ขณะที่ผมกำลังหงุดหงิด เขากลับสนุก

เราเปลี่ยนสิ่งที่เกิดไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนมุมมองได้ มาวินกำลังสอนเรื่องนี้ให้ผม

“เหมือนรถเป็นเรือใช่ไหมลูก”
“ใช่ ๆ รถพ่อกลายเป็นเรือแล้ว เย้!”

ระหว่างขับในซอย เห็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งวิ่งสวนมา บนนั้นมีเด็กโรงเรียนมาวินด้วย (ใส่ชุดฟอร์มเดียวกัน)

แอบแปลกใจไม่ได้ว่าเขาจะพาเด็กไปไหน ก็โรงเรียนอยู่ข้างหน้านี่นา

ผมขับฝ่าน้ำท่วมจนใกล้จะถึงโรงเรียน มองไปไม่เห็นมีรถเข้า-ออก รู้สึกเอะใจ

ขับไปจนถึงประตูทางเข้า พบว่าปิด!

ผมมั่นใจว่าวันนี้ไม่ใช่วันอาทิตย์

ลองเช็คไลน์กลุ่มของห้องเรียนลูก พบว่าครูแจ้งโรงเรียนปิดเนื่องจากน้ำท่วม เพิ่งส่งข้อความมาตอน 6:09 น.

คงไม่ต้องบรรยายว่าผมเซ็งจิดแค่ไหน

“เย้! โรงเรียนปิด” มาวินดีใจหลังรู้ข่าว

ผมรู้สึกเหมือนน้ำเย็นราดอีกครั้ง เรื่องเดียวกัน แต่เราเลือกวิธีมองได้

เลี้ยวรถจากซอยเข้าสู่ถนนใหญ่ คิดว่าน้ำคงไม่ท่วมแล้ว แต่ไม่ใช่ ถนนใหญ่ก็ท่วม (ดังภาพประกอบบทความ)

ผมกลับรถแล้วมองไปทางขวา เห็นหน้าโรงเรียนน้ำท่วม ขับต่อไปนิดนึงจึงพบว่าก่อนถึงโรงเรียนน้ำท่วมสูงมาก มีรถจอดตายอยู่หลายคัน

ปัญหาคือ รถจอดตายตรงทางลงสะพาน แถมด้านหลังมีรถค้างอยู่บนสะพานอีกเป็นร้อยคัน ดูจากบริบทคงค้างแบบนั้นมาสักพักแล้ว

นึกในใจว่า ถ้าตอนแรกเลือกมาทางด้านหน้า ผมคงเป็นหนึ่งในร้อยคันนั้น ถือว่ามีความโชคดีในความโชคร้าย

“พ่อ! เราเหมือนอยู่บนมหาสมุทรเลย” มาวินยังคงสนุกกับน้ำท่วม

ผมเอามือลูบหัวลูก ยิ้มแล้วพูดว่า

“กลับบ้านไปหาแม่กัน”