ประภาส ชลศรานนท์

ถ้าผมอ่านหนังสือเล่มนี้อีกรอบ ผมจะเริ่มจาก บทที่เขียนเกี่ยวกับเมาคลี เพราะเป็นบทประทับใจที่สุด บทนี้ไม่ได้เล่าเรื่องย่อของเมาคลี แต่เป็นจดหมายจากแม่เมาคลีผู้เป็นหมาป่าส่งถึงเขา

หลังอ่านหนังสือเล่มนี้จบ สิ่งที่ผมทำคือ เปิดเพลง Bohemian Rhapsody แล้วฟังแบบดื่มด่ำ จิ้มผักกับน้ำพริกแล้วละเลียดถึงรสชาติในปาก นึกย้อนถึงอาซ้อร้านโกปี๊หน้าปากซอยที่กำลังชงชาไทยดังกุก ๆ ๆ และอีกหลายอย่างที่ทำให้ตกอยู่ในห้วงคำนึง