หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมนึกถึง ‘โดราเอมอน’

เปล่า, เนื้อหาไม่ได้เกี่ยวกับแมว หุ่นยนต์ หรือของวิเศษ แต่เกี่ยวกับการย้อนเวลาเพื่อทำให้ใครคนนึงดีขึ้น

โทคิโอะ ลูกชายวัย 17 ปี กำลังจะเสียชีวิตจากโรคร้าย ในลมหายใจสุดท้ายเขาได้ย้อนเวลากลับไปในปี 1979 เพื่อตามหาทาคุมิ ผู้เป็นพ่อ

ทาคุมิ ขณะนั้นอายุ 23 ปี ถ้าให้นิยามคงใช้คำว่า ‘ห่วยแตก’

คือห่วยแตกจริง ๆ อารมณ์ร้อน ทำอะไรไม่คิด ไม่มีน้ำอดน้ำทน

ทำงานอะไรก็อยู่ได้ไม่นาน ไม่โดนไล่ออกก็ไปชกนายจ้าง

เวลามีปัญหาก็เอาแต่โทษคนอื่น ไม่พอใจก็ถีบโต๊ะ ชกต่อย

ยากจนขนาดไม่มีเงินซื้อข้าววันพรุ่งนี้ แต่พอมีเงินกลับเอาไปซื้อบุหรี่ กินเหล้า

คือดูแล้วไม่น่าจะเป็นผู้เป็นคนได้เลย

เปล่า, โทคิโอะไม่ได้มีของวิเศษ ไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีอะไรต่างจากเด็กวัยรุ่นธรรมดา แต่ต้องช่วยพ่อ ไม่งั้นตัวเขาคงไม่ได้เกิดมา

แถมบอกทาคุมิไม่ได้ด้วยว่าตัวเองเป็นใคร
ถึงบอกไป ทาคุมิก็คงไม่เชื่อ!

เรื่องมันสนุกตรงนี้แหละ ลูกข้ามเวลามาช่วยพ่อ แต่พ่อห่วยมาก แถมลูกก็ไม่มีของวิเศษใด ๆ แล้วจะช่วยได้อย่างไร?

ทาคุมิเป็นคนมีปม ด้วยความยากจนจึงถูกยกให้คนอื่นเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก

พอรู้ความจริงก็รับไม่ได้ พาลเกลียดพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ทำตัวประชดชีวิต

แต่โชคชะตาก็นำพาให้ทาคุมิและโทคิโอะเข้าไปยุ่งกับเรื่องลับ ๆ ต้องออกตามหาคน สะกดรอย แลกตัวประกัน ต้องหักเหลี่ยมเฉือนคมกับแก๊งนักเลง

จากตอนแรกที่ไม่ชอบทาคุมิเลย แต่พอรู้ถึงปมความกลัวและความอ่อนแอ ก็ทำให้เข้าใจตัวละครนี้

แม้จะแย่แค่ไหน แต่เขาก็มีศักดิ์ศรี มีวิธีของตัวเอง

‘ห่วยได้ใจ’ ต้องส่ายหัวทุกครั้งเวลาทาคุมิตัดสินใจ

คือมันห่วยจริง ๆ แต่ก็เข้าใจในความห่วย และแอบลุ้นรู้ว่าเขาจะผ่านเหตุการณ์ข้างหน้าได้อย่างไร

แม้จะผ่านเรื่องราวมาได้ แต่ก็พบกับเรื่องสะเทือนใจ จึงทำให้เติบโต แล้วค่อย ๆ กลายเป็นผู้เป็นคนในที่สุด

ผู้เขียน (คุณฮิงาชิโนะ เคโงะ) เข้าใจคนแบบทาคุมิเป็นอย่างดี บรรยายบุคลิกและความคิดของตัวละครได้ดีมาก ๆ แถมสอดแทรกแนวคิดเรื่อง ‘คุณค่าของการมีชีวิต’ ได้อย่างน่าประทับใจ

ถ้าอยากรู้ความหมายของ ‘คุณค่าของการมีชีวิต’ อยากรู้ว่าทำไม ‘อนาคตไม่ใช่แค่วันพรุ่งนี้’ และอยากอ่านเรื่องราวที่สนุก หนังสือเล่มนี้คือคำตอบครับ 🙂

ป.ล. เป็นเล่มที่สองแล้วที่ได้อ่านผลงานของอาจารย์ฮิงาชิโนะ เคโงะ (เล่มแรกคือ ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ) รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นแฟนานุแฟนไปซะแล้ว 😊