ฮิงาชิโนะ เคโงะ

หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมนึกถึง ‘โดราเอมอน’ เปล่า, เนื้อหาไม่ได้เกี่ยวกับแมว หุ่นยนต์ หรือของวิเศษ แต่เกี่ยวกับการย้อนเวลาเพื่อทำให้ใครคนนึงดีขึ้น โทคิโอะ ลูกชายวัย 17 ปี กำลังจะเสียชีวิตจากโรคร้าย ในลมหายใจสุดท้ายเขาได้ย้อนเวลากลับไปในปี 1979 เพื่อตามหาทาคุมิ ผู้เป็นพ่อ ทาคุมิ ขณะนั้นอายุ 23 ปี ถ้าให้นิยามคงใช้คำว่า ‘ห่วยแตก’ คือห่วยแตกจริง ๆ อารมณ์ร้อน ทำอะไรไม่คิด ไม่มีน้ำอดน้ำทน ทำงานอะไรก็อยู่ได้ไม่นาน ไม่โดนไล่ออกก็ไปชกนายจ้าง เวลามีปัญหาก็เอาแต่โทษคนอื่น ไม่พอใจก็ถีบโต๊ะ ชกต่อย ยากจนขนาดไม่มีเงินซื้อข้าววันพรุ่งนี้ แต่พอมีเงินกลับเอาไปซื้อบุหรี่ กินเหล้า คือดูแล้วไม่น่าจะเป็นผู้เป็นคนได้เลย เปล่า, โทคิโอะไม่ได้มีของวิเศษ ไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีอะไรต่างจากเด็กวัยรุ่นธรรมดา แต่ต้องช่วยพ่อ ไม่งั้นตัวเขาคงไม่ได้เกิดมา แถมบอกทาคุมิไม่ได้ด้วยว่าตัวเองเป็นใครถึงบอกไป ทาคุมิก็คงไม่เชื่อ! เรื่องมันสนุกตรงนี้แหละ ลูกข้ามเวลามาช่วยพ่อ แต่พ่อห่วยมาก แถมลูกก็ไม่มีของวิเศษใด ๆ แล้วจะช่วยได้อย่างไร? ทาคุมิเป็นคนมีปม ด้วยความยากจนจึงถูกยกให้คนอื่นเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก พอรู้ความจริงก็รับไม่ได้ พาลเกลียดพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ทำตัวประชดชีวิต […]