นอนโง่ ๆ คือการพักผ่อนที่ดีที่สุดสำหรับผม

ความหมายของคำว่า นอนโง่ ๆ คือ เอนหลัง ไม่ทำอะไร และไม่ต้องคิดอะไรเลย

ผมพบตัวเองกำลังนอนโง่ ๆ ที่เฌอรีสอร์ต ตามองฟ้า หูฟังเสียงคลื่น หัวปราศจากความคิดใด ๆ

สักพักก็หลับตา ปล่อยเวลาผ่านไปช้า ๆ ไม่ดูนาฬิกาว่าเวลาผ่านไปเท่าใด

ลืมตาขึ้น มองไปที่ทะเล เห็นนกนางนวลบินโฉบไปมา

ทอดตาออกไป เห็นเรือประมงกำลังแล่นช้า ๆ เลียบไปตามแนวหินกันคลื่น

ลมแผ่วพลิ้ว คลื่นซ่ากระทบฝั่ง

ปัญหาที่เคยตัวใหญ่ ค่อย ๆ เล็กลง เล็กลง

รู้ตัวอีกที ลูกชายก็ลากไปเล่นน้ำ

ทริปนี้เกิดขึ้นอย่างฉุกละหุก อารมณ์ประมาณเหนื่อย อยากพัก ก็มาเลย ไม่ได้วางแผนใด ๆ และไม่มีแผนจะทำอะไร

อาจเป็นเพราะมาถึงบ่ายวันอังคารในเดือนกรกฎา ที่เฌอไม่มีใครเลย มีแค่ผมและครอบครัว รีสอร์ตเป็นของเรา

วันรุ่งขึ้นผมตื่นเช้าด้วยความเคยชิน ออกไปเดินเล่นริมทะเล เห็นสันทรายโผล่ขึ้นมา ทอดยาวไปถึงแนวหินกันคลื่น กะด้วยสายตาน่าจะยื่นเข้าไปในทะเลกว่า 200 เมตร

เดิมทีตรงนั้นน้ำจะลึกจนมิดหัว แต่ตอนนี้มีสันทรายโผล่ขึ้นมาจนน่าจะเดินไปได้

ผมรีบปลุกภรรยาและลูก ๆ พากันเดินไปที่สันทราย โดยมีจุดหมายคือแนวหินกันคลื่น

และเราก็เดินไปถึงแนวหินกันคลื่นจริง ๆ มองกลับไปที่ฝั่ง คือมันไกลมาก

ผมมาทะเลหลายสิบครั้ง แต่ไม่เคยก้าวล่วงไปในทะเลไกลขนาดนี้เลย

ไม่คิดว่าตอนน้ำลดจะลดได้ถึงขนาดนี้ มองไปเห็นหาดทรายกว้างมาก รู้สึกอะเมซิงกับธรรมชาติ

นึกถึงทะเลแหวกที่กระบี่ แต่นี่อยู่ชะอำ ไม่เคยคิดว่าจะมีทะแลแหวกใกล้กรุงเทพฯ

เรากลับไปกินข้าวเช้า แล้วกลับมายังทะเลแหวกอีกครั้ง พบว่าน้ำขึ้นแล้ว แต่ยังพอเดินไปที่แนวหินกันคลื่นได้

บางช่วงน้ำขึ้นสูงถึงหน้าท้อง ลูกชายผมกลัวเลยขอขี่หลัง สองพ่อลูกเดินฝ่าทะเล เป็นภาพที่น่ารักดี

สักพักมีชาวประมงพายเรือผ่านมา ตะโกนบอกว่าน้ำกำลังจะขึ้นแล้ว

เรากล่าวขอบคุณ แล้วเดินกลับฝั่ง ลูกชายผมแอบถามว่า ขอขึ้นเรือชาวประมงได้ไหม

ตกเย็น เรากินข้าวริมทะเล พบว่าชายหาดที่เคยมีสันทรายโผล่ขึ้นมา ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำ หาดทรายกว้างหายวับราวกับไม่เคยมีมาก่อน

เช้าวันถัดมา มองไปทะเล ก็เห็นสันทรายโผล่ขึ้นมาราวกับนัดกันไว้

พลังแห่งธรรมชาติช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ

ผมเปลี่ยนจากนอนโง่ ๆ เป็นนอนอ่านหนังสือ อื้อ, มันดีเลยนะ

ผมหยิบไปทั้งหนังสือเล่มและอีบุ๊ก พบว่าอ่านหนังสือเล่มให้ความรู้สึกที่ดีกว่า แอบคิดว่าทะเลเหมาะกับแอนะล็อกมากกว่าดิจิทัล …

เรามาที่นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว น่าจะเป็นรีสอร์ตที่มาซ้ำมากที่สุด เราไม่เคยไปที่ใดเกินสองครั้ง แต่ที่นี่ไม่ใช่

ตอนกำลังจะขับรถออกจากรีสอร์ต ลูกชายผมตะโกนโบกมือพลางพูดว่า

“บ๊ายบายเฌอ แล้วเจอกันใหม่นะ”