ถ้าคุณรู้ข้อมูลนี้ คิดว่าจะมีประโยชน์อะไรไหมครับ
“กิจกรรมสุดฮิตของนักศึกษาที่เชียงใหม่ในช่วงครึ่งเดือนหลังคือการนอน นอนคือนอนจริง ๆ เพราะตังค์หมด เลยต้องจำศีล กินมาม่า ขยับตัวให้น้อย” (ข้อมูลปี 2004)
อ่านข้อมูลแล้วก็อมยิ้ม คิดว่าถ้าตัวเองไปเรียนที่เชียงใหม่ คงตังค์หมดแล้วนอนนิ่ง ๆ จำศีลเช่นกัน

แต่ผู้เขียน (คุณธนา เธียรอัจฉริยะ, จากนี้ขอเรียกว่าพี่โจ้) ซึ่งขณะนั้นทำงานที่ดีแทค กลับไม่คิดเช่นนั้น เขามองเห็นโอกาส
โอกาสที่ว่าคือ ให้คนยืมเงินค่าโทรศัพท์ก่อน จนสุดท้ายกลายเป็นโปรโมชัน “ใจดี” ให้ยืมค่าโทร
ตอนแรกพี่โจ้กะว่าโปรโมชันนี้จะมีผู้ใช้งานไม่กี่แสนราย ไป ๆ มา ๆ มีผู้ใช้งาน 3-4 ล้านคนทุกเดือน
หรือถ้าอยากจัดอีเวนต์ที่ต่างจังหวัดให้มีผู้เข้าร่วมงานหลายพันคน แต่มีงบจำกัดแค่หลักหมื่น จะทำอย่างไร?
คำตอบคือ จัดหนังกลางแปลง มีผู้เข้าร่วมหลายพันคน เทียบเท่าเป็นสปอนเซอร์ในคอนเสิร์ตใหญ่ แต่ใช้งบน้อยกว่าร้อยเท่า (ข้อมูลปี 2003)
หรือถ้าอยากพิมพ์โลโก้บริษัทลงบนแก้วน้ำ ซึ่งมีค่าใช้จ่ายแก้วละ 4 บาท ถ้าทำสองล้านแก้วก็แปดล้าน ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายเรื่องการกระจายสินค้า ทำอย่างไรให้ต้นทุนต่ำที่สุด
พี่โจ้เดินคิดเรื่องนี้อยู่ในพันธุ์ทิพย์พลาซ่า พบว่าในพันธุ์ทิพย์มีร้านขายน้ำหลายร้าน ทุกร้านใช้แก้วขาวขุ่นเหมือนกัน ลองสอบถามจึงรู้ว่าทุกร้านสั่งจากโรงงานเดียวกัน
จึงเกิดความคิดให้ทีมงานสองสาว (สวย) ไปติดต่อเถ้าแก่โรงงานนั้น ขอติดโลโก้แฮปปี้ลงบนแก้วน้ำ
สองสาว (สวย) ก็ค้นหาเบอร์จากสมุดหน้าเหลือง แล้วบุกไปถึงโรงงาน เถ้าแก่ใส่เสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น ทำหน้างง ๆ
จบลงด้วยด้วยเถ้าแก่ยินดีใส่โลโก้แฮปปี้ลงในแก้วน้ำสองล้านใบ ด้วยค่าใช้จ่ายเพียงสองหมื่นบาท!
ผมปิดหนังสือ “Happy คนพลิกแบรนด์ แบรนด์พลิกคน” ด้วยความอิ่มเอม ดีใจที่ยังเก็บหนังสือไว้
สารภาพว่าผมซื้อหนังสือตั้งแต่ตอนออกใหม่ ๆ (ปี 2007, 19 ปีที่แล้ว) แต่ไม่เคยเปิดอ่านเลย ดองจนลืม
แค่คุ้น ๆ ว่าเคยซื้อ แต่ไม่รู้เก็บอยู่ตรงไหน
พอดีเมื่อวานจัดชั้นวางหนังสือใหม่ พบเล่มนี้โดยบังเอิญ คิดว่าถ้าวันนี้ไม่อ่านก็คงไม่ได้อ่านแล้ว
และก็ไม่ผิดหวัง
ไม่สิ, ต้องเรียกว่าเกินความคาดหวังด้วยซ้ำ เพราะเขียนได้ดีมาก สนุกมาก
มีการปูเรื่อง เว้นจังหวะ ล่อให้คนอ่านอยากรู้ แล้วเฉลยคำตอบแบบคาดไม่ถึง
(เคยได้ยินว่าพี่โจ้โดนปรามาสว่าไม่ได้เขียนเอง เพราะเขียนได้ดีเกินไป)
หนังสือเล่าตั้งแต่ตอนที่แทค (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น ดีแทค) มีความขัดแย้งภายใน แบ่งเป็นก๊กเป็นเหล่า เล่นเกมการเมือง ผลประกอบการดิ่งเหว จนต้องเปลี่ยนซีอีโอ และเป็นซีอีโอคู่
ซีอีโอคู่คือมีซีอีโอสองคน คนนึงเป็นคนไทย อีกคนเป็นฝรั่ง บริหารงานร่วมงาน
ดูแล้วยิ่งน่าจะเกิดความขัดแย้ง แต่ผลลัพธ์กลับตรงข้าม ซีอีโอคู่ทำงานเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย สลายก๊กการเมืองในองค์กร ลดระยะห่างจากพนักงาน
จากเดิมที่พนักงานไม่กล้าขึ้นลิฟต์พร้อมซีอีโอ (บางคนเข้าลิฟต์ก่อน แต่พอซีอีโอเดินเข้าไป ก็รีบเดินออกมาให้ซีอีโอขึ้นลิฟต์ไปคนเดียว) กลายเป็นกล้าพูดจาหยอกล้อเฮฮากันดังลั่นร้านอาหาร (จนโต๊ะข้าง ๆ รำคาญ)
สไตล์การบริหารของซีอีโอคู่คือ ตั้งเป้าให้ทีมงานด้วยข้อจำกัดบางอย่าง (เช่น งบประมาณน้อย เวลาน้อย) แล้วบอกว่าไปทำมาให้ได้ วิธีให้คิดกันเอาเอง
น่าประหลาดที่ทีมงานก็ทำสำเร็จแทบทุกครั้ง แม้เป้านั้นฟังดูเป็นไปไม่ได้ในตอนแรกก็ตาม
เทคนิคที่ทีมงานใช้ก็คือ “ใช้ตีนทำงาน”
เดี๋ยวก่อน, ไม่ใช่อย่างที่คิด
หมายถึง ถ้าไม่รู้ว่าจะทำยังไง ก็เดิน
เดินไปตามท้องถนน เดินไปตามห้าง เดินไปคุยกับลูกค้า ดูว่าเค้าต้องการอะไร อะไรที่เป็นความต้องการเชิงลึก ซึ่งหาไม่ได้จากรายงานการตลาดที่จัดทำโดยบริษัทชั้นนำ
ผมจำได้ว่าตอนนั้นทีมการตลาดของดีแทคดังมาก คิดในใจว่าคงมีแต่นักการตลาดระดับหัวกะทิ แต่เปล่าเลย
ทีมงานการตลาดยุคแรกมีเพียง 5 คน ไม่มีใครจบด้านการตลาดเลยสักคน
แม้แต่พี่โจ้ที่เป็นหัวหน้าทีมก็จบด้านการเงิน แถมตอนนั้นอายุแค่ 33 ปี และเป็นคนที่อายุมากที่สุดในทีมแล้ว
ทีมใหม่ อายุก็น้อย งบประมาณก็ไม่มี จุดเด่นก็ไม่ได้ ลองทำ SWOT Analysis แล้วหาจุดแข็งตัวเองไม่เจอเลยสักข้อ
(Note: SWOT Analysis คือการวิเคราะห์ Strength, Weakness, Opportunity, Threat)
แต่ทุกคนทำด้วยใจที่อยากทำ ด้วยทัศนคติที่ดี กล้าคิด กล้าลอง ไม่ยอมแพ้ … หลังจากนั้นคือตำนาน
แม้วิธีการที่เขียนในหนังสือจะใช้ตอนนี้ไม่ได้แล้ว แต่ความมุ่งมั่นและทัศนคติยังนำมาใช้ได้เสมอ
ดีใจที่ยังเก็บหนังสือเล่มนี้เอาไว้ อ่านแล้วคล้ายปลุกไฟในใจขึ้นอีกครั้ง
ไม่, ผมให้คุณยืมไม่ได้หรอก ผมมีแค่เล่มเดียว
แต่ถ้าให้สองสาวมาคุย ผมอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ