ผมเพิ่งมีความทรงจำที่ดีกับบ้านเด็กกำพร้าพัทยาครับ 🙂

จุดเริ่มต้นคือเพื่อนบ้านชวนไปเลี้ยงอาหารเด็ก

“เด็กที่นี่น่ารักนะคุณบิว ไปด้วยกันไหม”

ผมเป็นพวกไอซ์ ศรัณยู (คนใจง่าย) จึงตอบตกลง 😄

ตอนแรกคิดว่าใช้เวลานาน แต่แค่ชั่วโมงครึ่งก็ถึงบ้านเด็กกำพร้าพัทยาแล้ว เดินทางง่ายกว่าที่คิด ส่วนนึงเพราะอยู่ใกล้ทางลงมอเตอร์เวย์

สถานที่ดูโปร่ง โล่ง มีลมโชย
ถ้าไม่เห็นป้าย คงคิดว่าเป็นโรงเรียน (จริง ๆ ก็เป็นโรงเรียนด้วย)

ผมขอทำบุญก่อนเลย (กลัวลืม) โอนเงินผ่านบัญชี แจ้งรายละเอียด แล้วระบบจะส่งข้อมูลตรงไปที่สรรพากร แถมหักภาษีได้สองเท่าด้วย

จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็บรรยายความเป็นมาของบ้านเด็กกำพร้า ซึ่งผมไม่ได้ฟัง เพราะลูกชายออกไปวิ่งเล่น เลยต้องวิ่งไปตามลูก 😅

มาทันช่วงที่บอกว่าเด็กที่นี่เป็นเด็กกำพร้า แต่เป็นกำพร้าแบบมีที่มาที่ไป คือแม่เด็กต้องเซ็นว่าจะให้ที่นี่รับอุปการะ แล้วเด็กก็อยู่จนจบมหาวิทยาลัย

ถ้าโชคดีก็จะมีคนมารับอุปการะเป็นลูกบุญธรรม ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวยุโรป
(ชาติที่รับอุปการะมากที่สุดคือเดนมาร์ก รองลงมาคือเยอรมนี)

แต่ขั้นตอนการรับอุปการะก็ไม่ง่าย ต้องยื่นเรื่องและตรวจสอบนานกว่าหนึ่งปี จนมั่นใจว่าเด็กจะได้รับดูแลที่ดี ก็จะให้เด็กไป

“คนที่มารับอุปการะเป็นใครหรือครับ” ผมถามเจ้าหน้าที่

“ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวที่ไม่มีลูกครับ ก็เลยมารับเด็กไปอุปการะ”

เท่าที่เห็นจากบอร์ดด้านหน้า มีคนมารับเด็กไปอุปการะแล้วมากกว่า 100 คน รู้สึกยินดีกับเด็กและชื่นชมผู้อุปการะ 🙂

เด็กที่นี่อายุหลากหลาย มีตั้งแต่แบเบาะ (เล็กสุดคืออายุ 20 วัน) ไปจนถึงเด็กโต กะด้วยสายตา ส่วนใหญ่อายุประมาณ 3-8 ปี

เพื่อนบ้านเคยเล่าให้ฟังว่าเด็กที่นี่ได้รับอาหารเพียงพอ แต่ด้วยงบประมาณที่จำกัด จึงไม่มีขนมกิน ถ้าจะได้กินขนม ก็ได้จากผู้ที่มาทำบุญเท่านั้น

เพื่อนบ้านเคยซื้อขนมถุงเล็ก ๆ มาฝาก ปรากฏว่าเด็กกำขนมแน่นและค่อย ๆ กะมิดกะเมี้ยนกิน กินช้า ๆ ไม่ยอมกินจนหมด มัดปากถุงไว้ เก็บไว้กินต่อ

ภรรยาผมจึงสั่งขนมจากแม็คโครมา 2 ลัง เตรียมแจกให้เด็ก ๆ

เราค้นของเล่นเก่าของลูก ๆ มาบริจาคด้วย เน้นที่ตุ๊กตา เพราะตอนนี้ลูกแทบไม่เล่นตุ๊กตาแล้ว

ผมพบตัวเองที่โรงอาหาร เด็ก ๆ มารอพวกเราแล้ว ทางบ้านเด็กกำพร้าชวนให้เรามาทำกิจกรรมตักอาหารให้เด็ก

เราจึงแบ่งงานกันเป็นทีม
– คนนึงตักข้าว
– คนนึกตักหมู
– คนนึงตักไข่
– คนนึกตักผัก
– คนนึงตักน้ำแกง

ผมรับหน้าที่ตักน้ำแกง แต่ดันตักเยอะเกินจนเด็กทำหก
แหม่, ก็อยากให้กินเยอะ ๆ นี่นา 😅

เด็ก ๆ เข้าแถวรับอาหารอย่างเป็นระเบียบ เริ่มจากเด็กเล็ก ไล่ไปจนถึงเด็กโต

พอเด็กทานข้าวเสร็จแล้ว ผมชวนลูกชายไปแจกขนม โดยแจกคนละ 2 ถุง เด็ก ๆ ดีใจมาก กำขนมแน่นเลย

เท่าที่เดินดู เด็ก ๆ ที่นี่น่ารัก มีมารยาท และเป็นระเบียบมาก

ถ้าไม่บอก จะดูไม่ออกเลยว่าเป็นเด็กกำพร้า เด็กส่วนใหญ่ยิ้มแย้ม หัวเราะ แลดูมีสุขภาพจิตที่ดี

แจกขนมเสร็จแล้ว ผมขอทำกิจกรรมกับเด็ก ๆ โดยเราจะเล่นเกมตอบคำถามง่าย ๆ รางวัลคือตุ๊กตา (เก่า ๆ )

โชคดีที่ภรรยาผมเป็นสาย Team Building สร้างบรรยากาศได้เก่งมาก พอได้ไมค์ปุ๊ปก็รับจบ ผมไม่ต้องทำอะไรเลย

ระหว่างเล่นเกม เด็ก ๆ สนุกกันมาก มารุมล้อมภรรยาผม แย่งกันยกมือตอบ

“มือจับหู อย่าเพิ่งยกนะ” ภรรยาผมบอกกับเด็ก ๆ

“5+2 เท่ากับเท่าไร?” ปรากฏว่าเด็กยกมือกันตรึม

“คนนี้ยกก่อน” ภรรยาผมผายมือไปที่เด็กคนหนึ่ง

“7 ครับ” เด็กตอบอย่างมั่นใจ เสียงเฮดังลั่น

“อยากได้ตุ๊กตา อยากได้ตุ๊กตา” เด็กหลายคนส่งเสียงร้อง

ตุ๊กตาเก่า ๆ กลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่าในสายตาของเด็กน้อย

เราเล่นเกมกันจนเจ้าหน้าที่มาสะกิดว่าเด็ก ๆ ต้องไปเรียนหนังสือแล้ว ภรรยาผมจึงรีบจบเกม เด็ก ๆ ยกมือไหว้ขอบคุณแล้วก็เข้าแถวเดินออกไป

ระหว่างที่ผมยืนส่ง เด็กบางคนยื่นมือไฮไฟว์ให้ บางคนกระโดดไฮไฟว์สองมือเลย

“พรุ่งนี้มาอีกนะ” เด็กคนนึงบอกพร้อมกับยิ้มให้

ชื่นชมเจ้าหน้าที่ทุกคนที่เลี้ยงดูเด็กได้ดีมาก เด็กดูยิ้มแย้ม อารมณ์ดี แสดงว่าได้รับการใส่ใจ ได้รับการเลี้ยงดูที่ดี

กิจกรรมทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ผมจึงชวนครอบครัวเพื่อนบ้านไปทานข้าวด้วยกันที่ริมทะเล ถือว่ามาเที่ยวไปในตัว

“เด็ก ๆ น่ารักมากเลยครับ” ผมกล่าว

“ปีหน้ามาด้วยกันอีกไหมคะ” เพื่อนบ้านยิ้ม

ชัด ชา ด่า ดั้ด
ชัด ชัด ชา ด่า ดั้ด วู้!