วินทร์ เลียววาริณ

ดูเผิน ๆ เหมือนนิยายจีนกำลังภายใน แต่ไม่ใช่ ความจริงคือนิยายไซไฟ (Sci-Fi) ที่ใช้ฉากบู๊ลิ้ม ผมกำลังพูดถึงนิยายเรื่อง ‘สี่ภพ’ ที่เขียนโดยคุณวินทร์ เลียววาริณ นิยายเรื่องนี้มีที่มาที่น่าสนใจ คือเมื่อปี พ.ศ. 2545 คุณวินทร์เขียนบทความลงในมติชนสุดสัปดาห์ว่า ตอนนี้มีนิยายจีนกำลังภายในเรื่องใหม่ที่กำลังมาแรงในฮ่องกง

คำตอบมีเพียง 3 พยางค์คือ ลี-กวน-ยู คำถามคือ สิงคโปร์เปลี่ยนจากเกาะเล็ก ๆ ที่มีแต่ยุงกลายเป็นประเทศชั้นนำได้อย่างไร? เราได้ยินเรื่องราวของประเทศนี้บ่อยครั้ง แต่ครั้งนี้ผมได้อ่านหนังสือเรื่อง ‘สร้างชาติจากศูนย์’ ซึ่งเขียนโดยคุณวินทร์ เลียววาริณ อ่านแล้วรู้สึกว่ามีหลายอย่างที่ไม่เคยรู้ บางอย่างน่าสนใจ บางอย่างไม่เคยเห็นรายละเอียดลึกขนาดนี้มาก่อน ขอบันทึกสรุปไว้เป็นบทความนี้ครับ 🙂 [ 1. สิงคโปร์ไม่ได้อยากเป็นประเทศ ] หลังสงครามโลกครั้งที่สอง สิงคโปร์เป็นรัฐหนึ่งของมาเลเซีย แต่ด้วยปัญหาด้านเชื้อชาติและอื่น ๆ ทำให้วันที่ 9 สิงหาคม 1965 สิงคโปร์ถูกขับออกมา กลายเป็นประเทศ กลายเป็นเอกราชที่คาดไม่ถึง ลีกวนยู ผู้นำสิงคโปร์ตอนนั้นก็ไม่อยากเชื่อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ระหว่างให้สัมภาษณ์กับนักข่าว เขากล่าวว่า “ผมขอหยุดสักครู่ได้ไหม?” แล้วเขาก็นิ่งไปความรู้สึกท่วมท้นทำให้เขาน้ำตาซึม พูดต่อไม่ได้ “การจะเข้าใจสิงคโปร์ คุณต้องเริ่มจากเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้เรื่องนึงก่อน สิงคโปร์ไม่ควรจะดำรงอยู่ เราไม่มีฐาน พื้นที่ เงินทุน นี่เป็นเกาะเล็กนิดเดียว” [ 2. กุนซือของสิงคโปร์ ] แม้ลีกวนยูจะเป็นผู้นำที่เก่งกาจ แต่เขาไม่ใช่ซุปเปอร์แมน จึงต้องมีกุนซือ กุนซือคนหนึ่งของเขามีชื่อว่า […]

ประโยคนี้ไอน์สไตน์ไม่ได้พูด “มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่ทำสิ่งเดิมซ้ำ ๆ แล้วหวังผลลัพธ์ที่แตกต่าง” ประโยคนี้ไอน์สไตน์ก็ไม่ได้พูด “เมื่อคุณนั่งกับสาวสวยนานสองชั่วโมง คุณจะคิดว่ามันแค่นาทีเดียว แต่ถ้าคุณนั่งบนเตาร้อนหนึ่งนาที คุณจะคิดว่ามันยาวนานสองชั่วโมง” และประโยคเหล่านี้ไอน์สไตน์ก็ไม่ได้พูด “ถ้าคุณไม่สามารถอธิบายให้เด็กหกขวบเข้าใจได้ คุณไม่ได้เข้าใจมันจริง ๆ หรอก” “ถ้าคุณตัดสินปลาจากความสามารถในการปีนต้นไม้ มันจะเชื่อตลอดว่ามันโง่” “ความรู้นิดเดียวเป็นเรื่องอันตราย เช่นเดียวกับความรู้มาก ๆ” ใช่, ประโยคที่เราเห็นบ่อย ๆ ในอินเทอร์เน็ตแล้วลงชื่อว่าไอน์สไตน์ แท้จริงแล้วเขาไม่ได้พูด { แล้วใครพูด? } บางประโยคมาจากนักข่าวที่เขียนถึงไอน์สไตน์ บางประโยคมาจากนักฟิสิกส์คนอื่น บางประโยคไม่ได้เกี่ยวอะไรกับไอน์สไตน์เลย { แล้วทำไมคนถึงคิดว่าไอน์สไตน์พูด? } อาจเพราะไอน์สไตน์คือสัญลักษณ์ของความเป็นอัจฉริยะ ถ้าบอกว่าไอน์สไตน์พูด ประโยคนั้นจะดูน่าเชื่อถือ { แล้วประโยคใดที่ไอน์สไตน์พูดบ้าง? } ถ้าเป็นประโยคที่เราคุ้นหูก็เช่น “จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ ความรู้มีข้อจำกัด จินตนาการวิ่งข้ามโลก” (ประโยคนี้มักถูกตัดทอนเหลือแค่ จินตนาการสำคัญกว่าความรู้) “โต๊ะตัวหนึ่ง เก้าอี้ตัวหนึ่ง ผลไม้ชามหนึ่ง และไวโอลินตัวหนึ่ง คนเราจะต้องการอะไรอีกเพื่อจะมีความสุข” ผมรู้เรื่องพวกนี้มาจากหนังสือ ‘ปฏิบัติการผ่าสมองไอน์สไตน์’ ซึ่งเขียนโดยคุณวินทร์ เลียววาริณ บอกตามตรง […]

โจทย์: จงเชื่อมโยงเรื่องเหล่านี้เข้าด้วยกัน ดูแล้วไม่น่าจะเชื่อมโยงกันได้เลย แต่คุณวินทร์ เลียววาริณ เชื่อมโยงเรื่องเหล่านี้เข้าด้วยกันผ่านนิยายนักสืบ จริง ๆ ควรเรียกว่านิยายนักสืบอิงประวัติศาสตร์ เพราะเป็นการเล่าประวัติศาสตร์ผ่านตัวเอกที่เป็นนักสืบ พุ่มรัก พานสิงห์ ได้รับการไหว้วานจากหญิงชรา สมานศรี ให้ตามหาลูกที่หายไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เงื่อนงำมีเพียงอย่างเดียว คือยกทรง ซึ่งเขาต้องไปรับที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อกลับถึงไทย พบว่าสมานศรีเสียชีวิตแล้ว เค้าจึงต้องสืบจากผู้ที่มาร่วมงานศพ สมานศรีคนนี้เคยเป็นเสรีไทย รับภารกิจแทรกซึมเข้าไปในค่ายญี่ปุ่นเพื่อสืบข่าว ภายหลังเธอโดนตลบหลังและถูกจับ ลูกของเธอหายไป สุดท้ายเธอหนีรอดมาได้ แต่เธอไม่ทราบข่าวลูกของเธออีกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เธอจึงไหว้วานพุ่มรักให้สืบหาลูก เพื่อที่เธอจะได้นอนตาหลับ ฉากของเรื่องเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นปีที่เกิดการชุมนุมประท้วงในกรุงเทพฯ ถ้าลิเจียเป็นสถานที่ที่เชื่อกันว่า ทหารญี่ปุ่นได้นำทองจำนวนมากมาซ่อนไว้ในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง เปลนม เป็นศัพท์ในสมัยก่อน แปลว่า ยกทรง หรือ ชุดชั้นใน พอจะเห็น “ด้าย” ที่เชื่อมโยงเรื่องทั้งสี่แล้วใช่ไหมครับ 🙂 นี่คือนวนิยายนักสืบพุ่มรัก พานสิงห์ ชุด 10 ถ้าคุณเคยอ่านเล่มอื่นมาก่อน เชื่อว่าคุณจะรักพุ่มรักมากขึ้น ยังคงความเป็นพุ่มรักอย่างครบถ้วน ทั้งตลก กวนทีน […]

ผมมี 2 คำถามครับ [1. คุณชอบหนังสือเหล่านี้หรือไม่?] อยู่กับก๋งช่างสำราญความสุขของกะทิ ถ้าใช่, มีแนวโน้มสูงที่คุณจะชอบหนังสือเล่มนี้ [2. คุณเคยอ่านหนังสือของคุณวินทร์ เลียววาริณ เกิน 3 เล่มหรือไม่?] ถ้าใช่, คุณซื้อหนังสือเล่มนี้ได้เลย ==================== สำหรับผม ‘ใช่’ ทั้งสองข้อ [มาดูที่ ‘ใช่’ แรกก่อน] ผมอ่านเรื่อง ‘อยู่กับก๋ง’ แบบโดนบังคับ เพราะเป็นหนังสืออ่านนอกเวลาสมัยเรียนประถมแต่เป็นการโดนบังคับที่เต็มไปด้วยความเพลิดเพลิน ส่วน ‘ช่างสำราญ’ และ ‘ความสุขของกะทิ’ ซื้อเพราะชอบความ “เย็น” ของตัวหนังสือ เล่มนี้ก็เช่นกันเล่าถึงชีวิตของคุณวินทร์ เน้นเรื่องราวในวัยเด็กสมัยอยู่หาดใหญ่ แม้คุณวินทร์จะอายุห่างจากผม 24 ปี เติบโตคนละจังหวัด แต่หลายอย่างที่เขียน มีภาพโพล่งขึ้นในหัว ไม่ว่าจะเป็น ตู้กับข้าวหั่มช้อยกอน (อาหารจีนประเภทหนึ่ง)บุหรี่ตราแมวดำ คุณพ่อของคุณวินทร์เป็นชาวจีนโพ้นทะเล คุณปู่ (และคุณตา) ของผมก็เช่นกัน ลองคำนวณคร่าว ๆ คุณพ่อของคุณวินทร์และคุณปู่ของผมน่าจะอยู่ในวัยไล่เลี่ยกัน อาจเพราะแนวคิดของหนุ่มชาวจีนในสมัยนั้น ยอมละชีวิตมาตายเอาดาบหน้าในเมืองไทย ทุ่มหมดหน้าตัก […]

ถ้าให้เขียนรีวิวหนังสือเล่มนี้สั้น ๆ “ไป-ซื้อ-มา-อ่าน” “ทำไม?” เพราะเป็นหนังสือที่ดีมาก ๆ “ดียังไง?” เพราะเป็นส่วนผสมที่ลงตัวของ นิยายนักสืบ นิยายตลก นิยายอิงประวัติศาสตร์ และนิยายวิทยาศาสตร์ “มีตั้งสี่แนวในเล่มเดียว?” ใช่ ผสมผสานได้กลมกล่อมมาก “เนื้อเรื่องเป็นยังไง?”